Technika hartowania (ograniczona do pewnych wysokowytrzymałych stali stopowych) zmniejszająca naprężenia, nadmierne odkształcenia i ryzyko pęknięcia spowodowane nierówną w czasie przemianą fazową i szokiem termicznym typowym dla konwencjonalnego hartowania w oleju.
Celem procesu wyżarzania jest utworzenie równomiernego rozkładu węglików sferoidalnych w stali i uzyskania bardziej miękkiej i plastycznej struktury. Zazwyczaj zwiększanie wielkości cząstek sferoidalnych zwiększa skrawalność stali.
Wyżarzanie zmiękczające to wysokotemperaturowy proces obróbki cieplnej wykonywany w okolicach punktu A1. Zgodnie z nazwą celem procesu jest jak największe zmiękczenie materiału. Po wyżarzeniu zmiękczającym materiał będzie miał strukturę miękką i łatwą do skrawania.
Naborowywanie pozwala otrzymać jednolitą twardą warstwę na całej głębokości od powierzchni do końca warstwy dyfuzyjnej. Uzyskana twardość jest wiele razy wyższa niż przy jakimkolwiek innym procesie utwardzania powierzchni.
Proces Implantec firmy Bodycote jest z powodzeniem wykorzystywany do poprawy współczynnika tarcia, zużycia adhezyjnego i podniesienia twardości powierzchniowej metali przez bombardowanie powierzchni wysokoenergetyczną wiązką jonową.
Usuwanie naprężeń jest powszechnie stosowane w produkcji elementów metalowych w celu minimalizacji naprężeń własnych w strukturze i zmniejszenie ryzyka zmian wymiarów podczas dalszych kroków obróbczych lub końcowego użytkowania elementu.
Węgloazotowanie to proces utwardzania powierzchniowego realizowany w zakresie występowania struktury austenitycznej (powyżej A3) podobny do nawęglania z uwzględnieniem dodatku azotu (przez obecność gazu NH3) służący do zwiększenia odporności na zużycie dzięki utworzeniu utwardzonej warstwy powierzchniowej.
Azotonawęglanie gazowe jest odmianą procesu utwardzania powierzchniowego. Jest to proces, gdzie atomy azotu, węgla i w bardzo niewielkim stopniu tlenu przenikają do powierzchni stalowych części, tworząc na powierzchni warstewkę związków z warstwą dyfuzyjną. Ten proces jest wykonywany w celu zapewnienia odporności warstwy powierzchniowej detalu na zużycie i poprawy wytrzymałości zmęczeniowej.
Azotowanie/azotonawęglanie w złożu fluidalnym/kąpieli solnej jest używane do poprawy odporności na zużycie, wytrzymałości zmęczeniowej i odporności części na korozję.
Spawanie wiązką elektronów ( Electron Beam Welding – EBW) to specjalistyczna technika łączenia metali służąca do tworzenia połączeń o dużej spójności przy minimalnych odkształceniach.
Nazywane również hartowaniem martenzytycznym, objętościowym, to obróbka cieplna pozwalająca uzyskać wysoką twardość/wytrzymałość stali. Obejmuje austenityzację, szybkie chłodzenie i odpuszczanie w celu zachowania struktury odpuszczonego martenzytu lub bainitu.
Odpuszczanie to grzanie uprzednio zahartowanego materiału (poniżej Ac1) w celu obniżenia stopnia metastabilności struktury, zmiany struktury i własności materiału zahartowanego. Procesy odpuszczania zbliżają strukturę materiału w kierunku stanu równowagi.
Azotowanie plazmowe może mieć więcej zalet niż procesy azotowania gazowego. Szczególnie w przypadku stosowania do stali wysokostopowych azotowanie plazmowe zapewnia dużą twardość powierzchni, co sprzyja większej odporności na zużycie, zacieranie i korozję cierną.
Piecowe lutowanie twarde to półautomatyczny proces, w którym elementy są łączone za pomocą innego, łatwiej topliwego materiału (lutowia). Piecowe lutowanie twarde umożliwia projektantom i inżynierom łączenie prostych lub złożonych elementów za pomocą jednego lub setek połączeń.
Azotowanie gazowe to proces utwardzania powierzchniowego służący do zwiększenia odporności na zużycie przez tarcie, twardości powierzchni i wytrzymałości zmęczeniowej dzięki rozpuszczeniu azotu i wydzielaniu twardych azotków.